Miała miejsce zmiana tytułu.^^ To jest jednak ciągle to samo opowiadanie.

seria: Harry Potter

„Oczy koloru Avady”

03

Draco Malfoy poderwał się z łóżka zdezorientowany. Przez chwilę nie wiedział co się dzieje.

Wstał zarzucając na siebie szlafrok, przygotowany jak zawsze na wszelki wypadek przez skrzaty domowe. Przecież nigdy nie wiadomo, kiedy paniczowi nie zachce się wyjść do łazienki w środku nocy, a arystokracji nie przystoi biegać po domu w samej bieliźnie.

Zawiązując pasek wybiegł z pokoju, rozglądając się za źródłem coraz głośniejszego i rozpaczliwszego krzyku. Powoli dało się również rozróżniać słowa.

Od razu domyślił się, że hałas pochodzi z sypialni gościnnej, w której aktualnie przebywał Harry Potter. Wbiegł do niej, coraz bardziej przerażony tym, co może tam zastać. Ktoś zaatakował posiadłość? Jego ojciec, bądź Severus, mimo tego, co jeszcze kilka godzin temu postanowili zrobić dla chłopaka, postanowili go teraz wykończyć?

Nie spodziewał się jednak tego, co zobaczył.

Kołdra leżała zrzucona przy łóżku, zapomniana. Na pościeli leżał chłopak, rzucając się we wszystkie strony. Nic nie wskazywało na to, że ktokolwiek mu coś zrobił. To były koszmary.

– Nie… Nie… Proszę… Nie chcę!

Jego czarne włosy były mokre od potu, przyklejone do bladej, równie mokrej twarzy.

– Zabij mnieee! – z jego oczu popłynęły łzy, mieszając się jednak z kropelkami potu.

Draco stał chwilę w drzwiach, wpatrując się oniemiały w postać na łóżku, która ponownie krzyknęła, jakby właśnie przeżywała wielki ból. Szybko jednak otrząsnął się i podbiegł do bruneta.

– Potter! Potter! – próbował go obudzić. Złapał leżącego za ramiona i potrząsnął nim mocno. To jednak nie przyniosło spodziewanego skutku. Złoty Chłopiec jedynie zaczął się szarpać, krzycząc „Zostaw mnie, błagam! Nie chcę! Zabij mnie! Zostaw mnie!”.

– Mruczek! – zawołał blondyn, nie wiedząc, co robić. Odsunął się od Gryfona. Nie musiał czekać ani chwili, gdyż od razu przed jego oczami pojawił się skrzat domowy. Skłonił się nisko i spojrzał przerażony na Pottera. – Sprowadź tutaj mojego ojca i Severusa. Natychmiast! – rozkazał dziedzic rodziny Malfoyów, odwracając się powrotem w stronę Harry’ego. – Potter, do cholery, obudź się! – ponownie złapał go za ramiona, tym razem potrząsając nim z całej siły.

Widząc, że nie przynosi to żadnego skutku, a krzyki stają się jeszcze głośniejsze, z całej siły uderzył w policzek chłopaka zewnętrzną stroną dłoni.

Nic się nie stało.

Powtórzył to, tym razem uderzając drugi policzek.

Potter przestał się szarpać i krzyczeć, za to zaczął mamrotać.

– Nie chcę… Proszę… Nie każ mi… – po jego policzkach ciągle spływały łzy. Malfoy patrzył na to z coraz większym przerażeniem na twarzy. Nigdy nie spodziewał się zobaczyć Wybrańca w takim stanie.

W pomieszczeniu rozległ się dźwięk towarzyszący aportacji, a koło blondyna pojawiło się dwóch mężczyzn. Oboje byli w piżamach, narzucone mieli jednak na siebie szlafroki.

– Co się dzieje? – spytał Mistrz Eliksirów, patrząc to na jednego nastolatka, to na drugiego. Zauważył stan Gryfona, jednak chciał dowiedzieć się czegoś więcej.

– Ja… – Draco nie wiedział, co powiedzieć. Otrząsnął się jednak. Arystokraci się nie jąkają. I nie okazują emocji. Przywołał więc na twarz swoją maskę niewyrażającą żadnych uczuć, jednak mimo tego, wszystko, co czuł w nim, można było ujrzeć w jego oczach. – Usłyszałem krzyk. Potter wrzeszczał jak opętany i rzucał się po całym łóżku. Ma chyba koszmary.

Oczy całej trójki ponownie zwróciły się w stronę bruneta, który skulił się do pozycji embrionalnej, ciągle szlochając i mrucząc coś do siebie. Pomimo ciszy między nimi, która zapadła, udawało się rozróżnić tylko pojedyncze słowa. „Nie…” „Zabić…” „Sam…” „Zabij…” „Nie chcę…” „Boli…”

Severus podszedł do niego, przykładając dłoń do czoła.

– Gorączka trochę spadła, jednak ciągle jest wysoka – mruknął. Nie wiadomo czy do siebie, czy do pozostałych. Podszedł do eliksirów stojących na stoliczku koło łóżka, które przyniósł ze sobą wieczorem. Wziął dwie fiolki po czym wrócił do chłopaka.

Przewrócił go ponownie na plecy, po czym podniósł głowę i napoił go po jednym łyku każdego specyfiku.

Zostawił go, podnosząc z podłogi kołdrę i przykrył dokładnie. Spojrzał na zegarek.

– Nie sądzę, by opłacało nam się już iść spać… – zwrócił się do Malfoyów. – Niedługo wzejdzie słońce i tak trzeba by było wstawać… W końcu dziś rozpoczyna się szkoła.

– Co z nim? – spytał Lucjusz, wskazując kiwnięciem głowy leżącą na łóżku postać.

– Nie wiem, czy jest teraz w stanie normalnie funkcjonować, nie mówiąc już o powrocie do szkoły. Najlepiej byłoby zostawić go na kilka dni, by doszedł do siebie.

– Czarny Pan wyraźnie kazał nam zabrać go do szkoły – starszy Malfoy wydawał się nieprzekonany. I nie chodziło tu tylko o czarnoksiężnika, ale i o to, że niezbyt cieszył się z tego, że Złoty Chłopiec przebywa w jego posiadłości. Może i przeszedł na tę dobrą stronę, może i stara się utrzymać bachora przy życiu, ale i tak awersja w stosunku do niego pozostała. I nie liczył na to, by to kiedykolwiek się zmieniło.

– Wiem, co mówił Czarny Pan – Severus wyglądał na zirytowanego. Bójcie się wszelkie Hogwadzkie dzieciaki, które tego dnia wejdą mu w drogę. – Widzisz jednak, w jakim jest stanie. I nie zdziwiłbym się, gdyby takie koszmary nawiedzają go co noc. To nie byłoby za przyjemne również dla jego współlokatorów.

– Od kiedy ty przejmujesz się Gryfonami? – zauważył starszy Malfoy.

– Od kiedy jakiś bachor może coś im wygadać przez sen. A nie jest to tajemnicą, że dzieciaki, szczególnie z Domu Lwa, uwielbiają sobie poplotkować.

W pomieszczeniu ponownie zaległa cisza.

– Więc co twoim zdaniem powinniśmy zrobić? – spytał po kilku minutach Lucjusz.

– Poleceniom Czarnego Pana nie można się przeciwstawiać – westchnął zrezygnowany Mistrz Eliksirów. Draco przysiadł na brzegu łóżka, przysłuchując się rozmowie starszych. – Ale wysłanie go tam nie jest najlepszym pomysłem. Szczególnie, że nawet nie wiemy, co się dzieje. I po której jest stronie. Jakoś nie uważam zabijania niemowlaków za czyn godny Wybrańca.

– I tak mieliśmy z nim porozmawiać. A jeśli jednak okaże się, że przeszedł na stronę Czarnego Pana?

– To niemożliwe – w końcu wtrącił się do rozmowy nastolatek. Dorośli w końcu przypomnieli sobie, że nie są w pomieszczeniu sami. – Przez te wszystkie lata potępiał wszystko, co miało coś wspólnego ze złem. A już w szczególności nie cierpiał niczego, co wiązało się z Czarnym Panem. Poza tym… Przecież wiecie, co stało się niedługo przed zakończeniem roku szkolnego z tym jego pchlarzem. Sądzicie, że po czymś takim pobiegłby z wywieszonym jęzorem do Niego krzycząc „weź mnie do siebie”? Co jak co, może inteligencją nie grzeszy, ale na tyle bezmózgi chyba nie jest.

– Wydarzenia w Ministerstwie mogły mieć na niego zły wpływ – podsunął Lucjusz. – Kto wie, czy mu się coś w głowie nie poprzestawiało…

– Uwierz, on miał tam poprzestawiane, gdy tylko pierwszy raz przyszedł do szkoły – warknął Severus. – Ale zgadzam się z Draco. Dzieciakowi można zarzucić wszystko, ale nie zmianę stron. Nigdy nie poparłby Czarnego Pana.

– A nie widzieliście, co on zrobił wczoraj?! – Lucjusz Malfoy, mimo podniesienia głosu, nie tracił opanowania. – Z zimną krwią zabił dwoje dzieci. Dwoje dzieci i jakiegoś faceta. Nie wydawał się tym ani trochę przejęty. To na pewno nie był jego pierwszy raz. Skoro z zimną krwią zabija niewinnych, to czemu miałby nie służyć Czarnemu Panu?

– Nie widziałeś w jakim był stanie? Nie pamiętasz tych ran i siniaków? – Severus również mówił spokojnie, choć lekko podniesionym głosem. – Nie zdziwiłbym się, gdyby był do tego wszystkiego zmuszony.

– A jego słowa wczoraj, zanim poszedł do sypialni? Czy gdyby był zmuszany, nie powiedziałby czegoś? Zamiast straszyć ciebie Nim? Lub czy Czarny Pan pozwoliłby mu wrócić wiedząc, że może o wszystkim wygadać zaraz po powrocie?

– Voldemort prawdopodobnie wie, co powiem, a co nie – odezwał się cichy głos ze strony łóżka. Był zachrypnięty i jakby zmęczony.

Oczy całej trójki zwróciły się w stronę chłopaka, który przyglądał się im spod wpółprzymkniętych powiek.

– Potter! – krzyknął Snape, dość zaskoczony tym, że chłopak się obudził. Po tym, co mu podał, powinien spać do rana. Szybko się jednak opamiętał. – Co masz na myśli?

– Niczego nie zabronił mi mówić. Gdybym chciał, mógłbym przekazać każde słowo, które padło z jego ust. Z jego lub innych Śmierciożerców – zamknął oczy, jakby trzymanie ich otwartych niewiarygodnie go męczyło. Po chwili jednak szeroko otworzył, patrząc już o wiele przytomniej. Spojrzenie, jak i wyraz twarzy stały się twarde. Były maską, spod której nie dało się odczytać żadnych emocji.

– Powiesz, o co w tym wszystkim chodzi? – Mistrz Eliksirów zadał kolejne pytanie. Malfoyowie woleli milczeć, przysłuchując się temu, co Złoty Chłopiec ma do powiedzenia.

– Jeśli chodzi o to, co powiedziałem wczoraj, to powiedziałem prawdę. – oczy koloru Avady wpatrywały się w swojego nauczyciela. – Skąd wiesz, czy nie zmieniłem stron? Twoje zachowanie po powrocie wyraźnie świadczyło o tym, że nie popierasz Voldemorta – osoby będące w pokoju wzdrygnęły się. – Gdybym chciał, to mógłby być twój koniec.

– Gdybyś chciał – podsunął Draco.

– Tak… Gdybym chciał.

Nastała chwila ciszy. Każdy chciał, by odezwał się ktoś inny. Harry za to wiedział, że nie uniknie pytań. Nie zamierzał jednak sam wyrywać się do opowieści, jak i powiedzieć za dużo.

– Po której jesteś stronie? – zapytał w końcu Severus.

– Zawsze byłem po jednej. I to się nigdy nie zmieni. Jedyne, czego chcę, to śmierci tego skurwiela. Jego, jak i jego zabaweczek.

– Potter, język! – Snape zirytował się. Nawet powaga sytuacji jak i tego, co mówił chłopak, nie uprawniały jego zdaniem do takiego zachowania. – Czemu przyłączyłeś się do niego? Już mamy tam szpiegów, w tej wojnie jesteś zbyt ważną postacią, by dać się tak głupio zabić!

– On wie, że nie jestem po jego stronie – odpowiedział krótko.

– Jak to? – ponownie odezwał się młody Malfoy.

– Po prostu. Wie, że jestem po stronie Dumbledore’a. Żywi jednak nadzieję, że zmienię zdanie.

– Jak to możliwe? Czemu? – Mistrz Eliksirów nie dowierzał. Na tyle, na ile znał swego „Pana”, ten nie pozwoliłby, by w jego szeregach była osoba popierająca dyrektora Hogwartu. Wszyscy mają mu być wierni. To wszystko wydawało się zupełną abstrakcją.

– Zawarliśmy pewną umowę.

– Jaką? – Severus musi się chyba przyzwyczaić do tego, że to on ma wyciągać wszystko od nastolatka.

– Taką, o której nie chcę mówić – głos bruneta był zimny, zniechęcający do dalszego wypytywania na ten temat. Uznał, że zamiast czekać na pytania, jednak sam powie wszystko, co chciał przekazać. – Na razie powinno wam wystarczyć to, że jestem ciągle po właściwej stronie. I nie zmienię jej, nie ważne, co powie bądź zrobi Voldemort. – kolejne wzdrygnięcie – Jednak zostałem Śmierciożercą, będę wypełniał jego rozkazy, o ile nie będą wbrew warunkom umowy. Wracam do Hogwartu – tak, wracam, słyszałem waszą rozmowę – i będę się do Niego udawał wtedy, kiedy zechce. Tak jak ty, Snape. I teraz ty, Malfoy. W szkole nikt, ale to nikt nie może wiedzieć o niczym, co miału tu miejsce. W Zakonie Feniksa też. Jedynie Dumbledore, bo on i tak najprawdopodobniej niedługo by na to wpadł. Oficjalną wersją mojego zniknięcia w czasie wakacji było to, że nie wytrzymałem. Śmierć Syriusza, do tego traktowanie przez wujostwo. Zniknąłem na ponad miesiąc i zostałem znaleziony przez was – zwrócił się do Lucjusza. – W ten sposób zyskacie trochę zaufania od reszty członków Zakonu.

– Wszystko zaplanowałeś – warknął Snape.

– Powiedzmy.

– Jednak to, co powiedziałeś, mi nie wystarcza – Severus tracił cierpliwość. – Taki dzieciak jak ty nie będzie mi w niczym rozkazywał!

– Jak chcesz – chłopak wydawał się niewzruszony wybuchem nauczyciela. – Powiedz całemu świata, że ich Wybraniec posiada Mroczny Znak. Wybuchnie panika, ludzie przestaną wierzyć w jedyną nadzieję, wojna zostanie z góry przegrana, gdyż bez wsparcia nie uda mi się wygrać. A już na pewno nie wygram z nim, gdy zamkną mnie w Azkabanie. A gdyby podali mi veritaserum w trakcie przesłuchania i spytali o wszystkie przestępstwa, nie sądzę nawet, bym trafił do więzienia.

Zabroń stawiać się u Voldemorta. On wie, że nie złamię naszej umowy, podejrzenie więc spadnie od razu na ciebie. Gdy zlikwiduje ciebie, poznając, że jesteś szpiegiem, ja dalej będę wolny, za to nasza strona straci przydatnego człowieka.

Powiedz im prawdę, gdzie byłem. Wszystkim. Od razu stracisz zaufanie, nie tylko ty, ale i Malfoyowie. Bo kto uwierzy, że mimo, iż przebywałem z Voldemortem przez miesiąc, wy, którzy bywaliście tam tak często, nie zauważyliście mnie. Mogliby uznać, że specjalnie nic o mnie nie mówiliście. Również mi przestaną ufać, co może być zgubne w skutkach w późniejszych etapach wojny.

Rób co chcesz. Twój wybór – zakończył. – Dla mnie bez różnicy.

W pomieszczeniu ponownie zapanowała cisza. Ślizgoni myśleli o słowach chłopaka. Sam zainteresowany spróbował zmienić pozycję. Syknął jednak, czując ból w wielu miejscach. Zamknął oczy, próbując zdusić go w sobie.

– Co on ci zrobił? – tym razem pytanie zadał Draco, patrząc uważnie na bruneta.

– Nic, z czym nie można byłoby dalej żyć – mruknął, próbując się wygodniej ułożyć, starając się nie okazać bólu. W końcu znalazł idealną pozycję.

– Co on ci zrobił? – Ślizgon nie dawał za wygraną. – Gdzie się podział ten pieprzony bohater od siedmiu boleści, którego od pięciu lat widuję codziennie na korytarzach? Bo ty nim na pewno nie jesteś.

– Masz racje. Nie ma go – głos bruneta był ciągle przerażająco zimny. – Nie ma i już nie będzie. Możecie się cieszyć. Złoty Chłopiec, którego tak nienawidziliście, zginął w chwili, gdy zawarł układ z Voldemortem. I, cholera, przestańcie tak się zachowywać! Jak chcecie go zniszczyć, bojąc się nawet jego imienia? Nawet nie imienia!

– Powiedz w tej chwili, co tam się działo – rozkazał Severus. Miał już dość tego wszystkiego. A dzieciak wcale nie pomagał, odzywając się do nich w ten sposób.

– Nie – głos nastolatka był przesiąknięty chłodem, tak jak i jego spojrzenie, którym obrzucił swego nauczyciela. – Nie będę siedział i zwierzał się wam jak na spowiedzi ze wszystkiego, co robiłem. Przynajmniej nie teraz. W tej chwili wystarczy wam to, co powiedziałem. Musicie zaufać, że ciągle jestem po tej samej stronie. A jeśli nie wierzycie… I tak musicie sobie odpuścić, przecież nie chcecie wkurwić Czarnego Pana.

Uznawał rozmowę za zakończoną. Ponownie zmienił pozycję, sycząc cicho z bólu i odwracając się do nich plecami.

Mężczyźni wiedzieli, że w tej chwili już nic z chłopaka nie wyciągną. A gdyby próbowali, mogliby wszystko jeszcze bardziej pogorszyć. Wyszli więc, idąc w ciszy do salonu, dopiero tam pogrążając się w rozmowie przy co raz to kolejnych kieliszkach.

W pomieszczeniu, oprócz Pottera, został tylko Draco, zapomniany przez swoich opiekunów. Zupełnie nie wiedział, co ma robić. Jeszcze nigdy nie znalazł się w podobnej sytuacji.

Po dłuższej chwili milczenia, postanowił jednak przemówić.

– Czemu to zrobiłeś? – spytał.

Odpowiedziała mu cisza. Myślał, że brunet mógł już zasnąć, jednak szybko odrzucił od siebie ten pomysł. Było to o wiele za szybko. Szczególnie po takich koszmarach, jakie miał przed ich przybyciem.

Myśląc, że nie uzyska odpowiedzi, westchnął zrezygnowany. Już chciał wstawać, jednak usłyszał cichy głos. Cichszy, niż kiedykolwiek, jaki słyszał u Pottera.

– Uwierz, zrobiłem wiele rzeczy. I dla większości z nich nie mam wytłumaczenia. Za resztę z nich odpowiada moja przeklęta gryfońskość.

– Morderstwo zalicza się do tego pierwszego, czy drugiego?

– Które?

Oboje nie zwrócili uwagi na to, że prawdopodobnie pierwszy raz rozmawiają spokojnie, bez kłótni, wyzwisk, walki.

Nie czekając na odpowiedź, Potter ponownie się odezwał.

– Nie mogłeś spać, prawda? – chociaż było to w formie pytania, bardziej brzmiało jak stwierdzenie. Draco spojrzał na niego zdziwiony. – Nie możesz wybaczyć sobie tego, że zabiłeś. Dziwisz się sobie, jak to się dzieje, że masz takie uczucia po zabiciu zwykłego mugola.

Zamknął oczy, tak, jakby się zamyślił.

Blondyn z szeroko otwartymi oczami patrzył na bruneta. To było tak, jakby ten czytał mu w myślach. Czekał na dalszą część, która jednak nie nadeszła.

Nie zamierzał pokazywać swojego zdziwienia tymi słowami, chociaż wiedział, że prawdopodobnie Potter dobrze o tym wie. Sam również nic nie powiedział, nie zamierzając zwierzać się osobie, którą nienawidził przez pięć lat. I którą ciągle nie darzy sympatią.

Siedzieli więc w ciszy. Potter leżał na skraju łóżka, zwrócony do młodego Malfoya plecami. Drugi nastolatek podsunął się, korzystając z danego mu miejsca – jeśli można to tak nazwać. Oparł się i zapatrzył przed siebie.

Nie zasnęli, pogrążeni każdy w swoich myślach.

Nigdy wcześniej nie pomyśleliby, że kiedykolwiek mogliby wytrzymać w swoim towarzystwie choćby kilka minut bez powiedzenia czegoś zgryźliwego. Jednak ta cisza, panująca wtedy miedzy nimi, była pomocna. Nie była niezręczna, a nawet wręcz przeciwnie. Malfoy siedział z poczuciem że Potter rozumie to, co on czuje, za to brunet, że nie jest sam. W tej chwili właśnie to było dla nich najbardziej potrzebne.

Po dwóch godzinach w pomieszczeniu aportował się skrzat domowy informujący, że śniadanie jest gotowe. Draco wrócił do swojego pokoju, ubrać się, w sypialni gościnnej zrobił to też Harry. Nawet nie wiedział, kiedy kufer z jego rzeczami pojawił się w nogach łóżka. Nie widział go ponad miesiąc…

W środku było wszystko tak jak wtedy, gdy zostawił go na Privet Drive 4. Jedynie pojawiły się nowe książki oraz inne rzeczy potrzebne na ten rok szkolny. Chłopak nie wątpił, że była to załuga Voldemorta, bądź jednego z jego ludzi.

Zauważył, że ubrania leżą na nim jeszcze gorzej, niż kiedyś. Wystarczająco wielkie były przed wakacjami, w końcu wszystkie dostał po swoim kuzynie, Dudley’u. Teraz jednak schudł, zmizerniał, określenie „wrak człowieka” nie byłoby w tym przypadku przesadą. Przynajmniej się lepiej czuł i jego ciało nie było w takim stanie, jak jeszcze wieczorem. Chociaż i tak każdy kto zobaczyłby go bez ubrania zastanawiałby się, czy przypadkiem nie powinien leżeć teraz w szpitalu.

Postanowił ubrać się podobnie do tego, co miał na sobie poprzedniego dnia. Ciemne jeansy, utrzymujące się na jego biodrach tylko dzięki mocno ściśniętemu paskowi oraz czarną bluzę z kapturem zarzuconą na głowę, z czerwonym podkoszulkiem pod spodem. Sam wiedział, że wyglądał koszmarnie. Nic jednak nie mógł na to poradzić. Zresztą jego wygląd był czymś, co w tej chwili interesowało go najmniej.

Gdy zszedł na dół, pozostała trójka już siedziała przy stole. Rozmawiali przyciszonymi głosami, lecz gdy tylko go zobaczyli, umilkli. Nie trudno było chłopakowi domyślić się, że rozmowa dotyczyła właśnie jego.

Usiadł na przygotowanym dla siebie miejscu. Skrzaty naprawdę się postarały, przygotowane były różne rodzaje kanapek, tosty, jajecznica, smażony bekon, płatki na mleku, dzbanek z kawą, herbatą i sokiem dyniowym. Nie miał jednak najmniejszej ochoty na jedzenie.

Tylko dorośli mieli apetyt, gdyż ich talerze były zapełnione. Draco męczył się z kilkoma kanapkami, patrząc na nie z obrzydzeniem. Potter domyślał się, że taki stan potrwa jeszcze kilka dni. W końcu zabicie kogoś… A co dopiero gdy nastolatek zabije dziecko… To naprawdę ma duży wpływ na psychikę. Wiedział to z własnego doświadczenia.

Wziął sobie jednego tosta. Ugryzł go zaledwie trzy razy, po czym odłożył na talerz. Jak na razie tyle dla niego wystarczyło.

Ciszę panującą od momentu, gdy wszedł do jadalni, przerwał Severus.

– Potter, czy ja mam ciebie niańczyć? Co jak co, ale wydaje mi się że masz na tyle w głowie, by wiedzieć, że trzeba jeść. Już i tak wyglądasz jak kościotrup.

– Dziękuję, ale nie jestem głodny – odpowiedział nastolatek, odsuwając od siebie talerz.

Snape już nic nie powiedział. Nie sądził, by do jego obowiązków należało niańczenie Chłopca, Który Niestety Przeżył. Ponownie zapanowało niezręczne milczenie. Potter doskonale zdawał sobie sprawę z tego, że nie jest mile widzianym gościem w tym domu. I że narobił nie mało kłopotów gospodarzowi.

W tej chwili jednak niezbyt go to interesowało.

Do czasu, aż obydwaj mężczyźni się nie posilili, słychać było tylko uderzanie sztućców o talerz. Gdy Snape odsunął od siebie talerz, oznajmił Lucjuszowi:

– Idę, muszę przygotować się do rozpoczęcia roku szkolnego. I tak nadużyłem już twojej gościnności.

Ukłonił się, po czym zniknął korzystając z sieci Fiuu.

Lucjusz Malfoy zwrócił się do nastolatków.

– Skrzaty zajęły się już waszymi rzeczami, oba kufry znajdują się już w samochodzie – oznajmił. – Panie Potter, pan jedzie z nami, tak, jak obiecaliśmy to Czarnemu Panu. Draco, mam nadzieję, iż nie muszę ci mówić o tym, jak masz zachowywać się w Hogwarcie. Nikt nie może wiedzieć o tym, że posiadasz Czarny Znak. Będzie to trudne, ale wierzę, że sobie z tym poradzisz. Jeśli coś się stanie, Severus zawsze cie wysłucha, albo przekaże mi.

Wstał od stołu i w tym samym momencie aportowały się trzy skrzaty domowe, by pozbierać ze stołu.

We trójkę ruszyli do samochodu znajdującego się przed posiadłością. Przypominał miniaturową, czarną limuzynkę. Nic dziwnego – w końcu Malfoyowie nigdy by nie wsiedli do żadnego grata. Widać było, że pojazd należał do rodziny magicznej. Wnętrze wyglądało bowiem jak nieduży salon.

Blondyni rozsiedli się wygodnie w fotelach, każdy z nich wziął do ręki książkę ze stojącej obok biblioteczki. Harry dziwnie czuł się takich luksusach. Usiadł w kącie, przy oknie, wpatrując się w mijane krajobrazy.

Podróż nie zajęła im dużo czasu, prawdopodobnie to również było za sprawą magii. Samochód zatrzymał się przy stacji Kings Cross, jednak wysiedli z niego tylko nastolatkowie. Lucjusz bowiem, korzystając z okazji, jechał do Ministerstwa.

Chwycili każdy swój kufer – tu Harry się zdziwił. Był pewny, że Malfoy nie zniżyłby się do dźwigania swoich rzeczy i wyręczył się lokajem, bądź Bóg wie czym – i weszli na stację.

Tam było wiele ludzi, bowiem nie tylko magiczne dzieci zaczynały naukę pierwszego września. Niektórzy również jeździli do szkoły z internatem. Inni jechali pociągiem do pracy, bądź wracali z niej. Chłopcy nie zwracali jednak uwagi na innych, skierowali się prosto do barierki pomiędzy peronem dziewiątym, a dziesiątym.

– Pewnie nie możesz się doczekać, aż trzej muszkieterowie znowu będą razem – zakpił Malfoy, chcąc przerwać ciszę panującą między nimi. Zauważył, że przez zimną maskę widniejącą na twarzy bruneta przeszedł grymas. To był dla niego szok. Co jak co, ale był pewny, że ta trójka jest nierozłączna. Czy Potter naprawdę aż tak się zmienił?

Czekał chwilę na odpowiedź bruneta, bezskutecznie. Spróbował więc ponownie.

– Powiesz im o wszystkim?

– Tak, jasne – w głosie nastolatka pobrzmiewała ironia. – O niczym więcej nie marzę jak o tym, by moi przyjaciele odwrócili się ode mnie.

Malfoy uśmiechnął się do siebie.

– Od zawsze wiedziałem, że na Wieprzlejów i szlamy nie można liczyć – powiedział pewnym siebie głosem, jakby właśnie otrzymał Order Merlina z rąk samego Ministra Magii.

– Jeszcze jedno słowo na ich temat – warknął brunet. Ton, jakim to powiedział, nie wróżył niczego dobrego. Blondyn nigdy by się do tego nie przyznał, nawet pod groźbą śmierci, ale w tej chwili przeszły go ciarki.

– Wrzuć na luz – Malfoy, wbrew sobie, starał się jakoś załagodzić atmosferę. Nie wiedział, do czego Nowy Potter jest zdolny. – A więc podrzucisz im tę samą bajeczkę, co reszcie?

– Tyaa… Chociaż nie sądzę, by Miona w to uwierzyła. Aż do teraz, zupełnie o nich zapomniałem.

Draco wybuchnął śmiechem. Głośnym, rozbawionym. Harry pierwszy raz usłyszał ten śmiech. I uznał, że śmiejący się tak Malfoy, mógłby uchodzić za normalnego człowieka, a nie za pieprzonego arystokratę, jakiego zawsze z siebie robi.

– Nigdy bym nie uwierzył, że kiedykolwiek byś zapomniał o swoich podlotkach – blondyn powiedział, gdy się w miarę uspokoił.

– Uwierz, przez ostatni czas miałem trochę na głowie.

Iskierki rozbawienia, które jeszcze kryły się w oczach blondyna, znikły momentalnie. Wiedział, choćby mniej więcej, o czym mówił Potter.

I chciał wiedzieć więcej.

– Potter, musimy porozmawiać – oznajmił. – Co ty na to: uchronię cię przed twoimi kumplami w czasie podróży, za to ty odpowiesz mi na kilka pytań? – jego ton był nieznoszący sprzeciwu, chociaż w głębi duszy nie był tego wcale taki pewny. Jednak potrzebował rozmowy. Na temat swojej przyszłości, służby u Czarnego Pana. Ojca bał się spytać, Severusa i tak już męczył pytaniami. W tej chwili Potter wydawał się wprost idealną osobą. Choćby dlatego, że byli – choćby po części – w podobnej sytuacji.

– Ale od razu mówię, że nie na wszystkie pytania odpowiem – zastrzegł młody Śmierciożerca.

Dotarli do barierki, po czym, udając, że się o nią zwyczajnie opierają, przeszli na drugą stronę.

seria: Harry Potter

„Oczy koloru Avady”

02

Żaden ze sług Voldemorta nie był w stanie przerwać tej ciszy. Słowa Czarnego Pana brzmiały w głowach zebranych. „Przyjmuję cię w moje szeregi. Od dziś jesteś jednym ze Śmierciożerców, Harry Potterze.”

Pierwsza z otępienia wyrwała się osoba, która była najbliżej zakapturzonej postaci. Draco Malfoy jednym zamaszystym ruchem ściągnął kaptur z głowy drugiej osoby.

Cisza została przerwana szeptami i kilkoma okrzykami zdziwienia. Najgłośniej jednak krzyknęli Snape i młodszy Malfoy:

– POTTER?!

Oczy wszystkich skupione były na klęczącym chłopaku, zdającym się nie zwracać uwagi na całe to zamieszanie wywołane jego osobą.

Zmienił się, odkąd wszyscy widzieli go ostatni raz. Włosy, chociaż czarne, nie przypominały już tego gniazda, które zawsze miał na głowie. Były teraz kilka centymetrów dłuższe – o dziwo, bo jak mogły tyle urosnąć w ciągu zaledwie miesiąca? Grzywka idealnie osłaniała czoło. W końcu nie musiał martwić się tym, że tak znienawidzona przez niego blizna była widoczna. Jednak była trochę za długa, gdyż wpadała w te duże oczy koloru Avady, nieosłonione okularami, które zawsze znajdywały się na jego nosie.

Twarz była szczuplejsza niż kiedyś, blada, wymęczona, z workami pod oczami. Widniały na niej również nieliczne zadrapania. Niektóre prawie wyleczone, inne zupełnie nowe.

Wpatrywał się uparcie w Czarnego Pana, który zdawał się być zadowolony z tego, co miało miejsce. Nie były to jednak jego oczy. Oczy, które wszyscy znali, były oczami dziecka. Pełnymi nadziei, energii, życia. Te były puste. Mimo że pozornie nic się nie zmieniło, kolor ten sam jak zawsze, to jednak te wydawały się oczami człowieka po przejściach. Człowieka, który nic już nie chce przejść.

Severus Snape, po tym, jak wykrzyknął imię dzieciaka, zamilkł. Nie mógł uwierzyć w to, że ponad miesiąc wszyscy poszukują chłopaka, a ten siedzi sobie teraz, jak gdyby nigdy nic, w kwaterach Czarnego Pana. Początkowo nie zwracał uwagi na zmiany, jakie zaszły w nastolatku. Dopiero po dłuższej chwili uświadomił sobie, że to nie jest ten bezczelny dzieciak, którego znał przez pięć lat.

Nie. To jest teraz Śmierciożerca. Bezwzględny człowiek Czarnego Pana, bez sumienia. W końcu Harry Potter którego znał nie byłby taki. Nie klęczałby przed znienawidzoną osobą, jak wierny sługa. Nie miałby takich pustych oczu. Nigdy nie użyłby zaklęcia niewybaczalnego. Nigdy nie zabiłby… Dziecka.

Draco Malfoy również nie wierzył w to, co widzi. Mimo iż znajdował się najbliżej chłopaka, wydawało mu się, że ma przewidzenia. To nie mógł być Złoty Chłopiec, Wybraniec, Dziecko Szczęścia, Promyczek Dobra, czy jak tam jeszcze można go nazwać. To nie był on. Nie on…

Przerażony odskoczył do tyłu, wstając i cofając się o kilka kroków.

Lord Voldemort był zadowolony z poruszenia, jakie wywołał.

– Avery – zwrócił się do jednego z Śmierciożerców pogrążonego w dość głośnej rozmowie. Mimo hałasu, jaki panował w pomieszczeniu, jego głos był bardzo dobrze słyszalny. – Przynieś szaty dla tych dwóch.

Mężczyzna szybko się wycofał, by spełnić wolę swojego Pana.

Słowa Voldemorta obudziły jednak innych, którzy zaczęli domagać się wyjaśnień.

– Panie, co to ma znaczyć?! – wykrzyknął jeden z nich.

– Czemu Potter tu jest? – spytał drugi.

– Panie, czy nie chciałeś zabić tego chłopaka? – dopytywał się kolejny.

Wystarczyło podniesienie ręki przez Voldemorta, by cała wrzawa ucichła. Dopóki się nie odezwał, co trwało kilka sekund, słyszany był jedynie szloch wciąż żyjącego chłopczyka, skulonego gdzieś w kącie pomieszczenia.

– To moja decyzja, by pan Potter został jednym z nas. Czy ktoś z was ma coś przeciw temu? – spytał, dobrze wiedząc, że nikt nie ośmieli się nic powiedzieć. Czekał jednak chwilę, by stworzyć pozory. – Osobiście uważam, że pan Potter nadaje się idealnie na Śmierciożercę, co mogliście sami zobaczyć przed chwilą. Nie będzie też od teraz sprawiał nam tylu kłopotów, co wcześniej. Prawda, panie Potter? – zwrócił się do klęczącego przed nim chłopaka.

– Tak – odpowiedział brunet, patrząc prosto w oczy Voldemorta. Jego głos, choć cichy, był dla wszystkich dobrze słyszalny. – Wszystko będzie tak, jak ustaliliśmy.

– Ale Panie… – głos zabrał jakiś mężczyzna. – Nie sądzisz, że on może ciebie zdradzić? To przecież Złoty Chłopiec, to może być pułapka!

Ku zdziwieniu wszystkich, Lord Voldemort wybuchnął śmiechem. Nie było w nim jednak ani cienia rozbawienia.

– Mam swoje powody, by wiedzieć, że tak się nie stanie.

W tym czasie powrócił Avery z dwoma szatami i maskami Śmierciożerców. Jeden komplet podał młodemu Malfoyowi, z drugim zbliżył się do wciąż klęczącej postaci. Ta wstała i skinęła głową, odbierając ubranie. Bez słowa założył ją na siebie, na głowę zarzucając kaptur.

Voldemort wstał, podchodząc do chłopaka i kładąc mu dłoń na ramieniu. Oczy wszystkich skupione były na tej dwójce.

– Dzisiejsze spotkanie miało być przywitaniem nowej dwójki w naszym gronie – oznajmił. – Ale skoro ktoś jeszcze został – posłał znaczące spojrzenie siedzącemu w kącie chłopcu – można się za…

– Avada Kedavra – wymamrotał Potter, wskazując różdżką płaczącą postać. Szloch urwał się, a ciało osunęło się po ścianie.

– …bawić… – skończył czarnoksiężnik, posyłając nowemu Śmierciożercy nieprzyjemne spojrzenie. Wielu na sam widok robiło się nieprzyjemnie. Chłopak wydawał się być jednak niewzruszony.

– Już nic nie zostało – wzruszył ramionami, jak gdyby nigdy nic. Ciągle mówił cichym, lekko zachrypniętym głosem, pozbawionym wszelkich emocji. – Sam mówiłeś, że trzeba pozbywać się śmieci.

Śmierciożercy myśleli, że Czarny Pan wpadnie w furię. Zabije chłopaka. Zacznie rzucać Crucio na kogo popadnie. Nikt jednak nie spodziewał się tego, że się uśmiechnie. Że będzie zadowolony. Jednak jego u ścisk na ramieniu nastolatka lekko się zacieśnił, po czum puścił bruneta.

– Malfoy, Potter, stańcie w kręgu – rozkazał, nie wspominając już o wydarzeniu, które miało przed chwilą. – Snape, Malfoy, zróbcie miejsce między sobą.

Mężczyźni posłuchali się swego Pana, rozsuwając się na tyle, by zmieściła się tam dwójka nastolatków, która chwilę później stanęła w przeznaczonych dla siebie miejscach.

Snape czuł się dziwnie czując, że chłopak, który uważany był przez wielu za zbawcę świata, może okazać się jego zagładą, a teraz stoi właśnie koło niego.

Nikt nie odważył się powiedzieć nic więcej, do czasu, aż Czarny Pan ponownie nie przemówił.

– Jak wiecie, szykujemy coś większego. Dlatego róbcie to, co do was należy, wezwę was, gdy nadejdzie czas. Severusie, Lucjuszu, Draco i Harry… Zostańcie jeszcze na chwilę.

Reszta osób pokłoniła się nisko, po czym opuściła salon. Zostało tylko pięć osób. Voldemort czekał, aż ostatni z nich zamknie za sobą drzwi, po czym ponownie zajął miejsce w swoim fotelu, patrząc uważnie na zebranych.

Pierwszy odezwał się Lucjusz.

– Tak, Panie?

Voldemort jeszcze przez chwilę milczał, aż jego wzrok nie zatrzymał się na Harrym. Ich spojrzenia spotkały się, przeszywając się nawzajem.

– Harry Potter otrzymał Mroczny Znak – oznajmił po chwili namysłu, ciągle patrząc na młodego Śmierciożercę.

– Wiemy, Panie – powiedział Snape, starając się nie pokazać po sobie swojego zdezorientowania. Chciał dowiedzieć się, co się dzieje, co to wszystko ma znaczyć. Natychmiast.

– W związku z tym – kontynuował Czarny Pan – będzie potrzebował pomocy w Hogwarcie. Nie będzie za dobrze, gdy cały czarodziejski świat dowie się, że ich Nadzieja jest jednym z nas – wprawny słuchacz mógłby usłyszeć w jego głosie malutką iskierkę rozbawienia. – Ten stary Drops pewnie niedługo na to wpadnie, przed nim niczego nie da się ukryć. Gorzej będzie, gdy dowiedzą się o tym uczniowie. Dobrze wiecie, że nie jest mi na rękę, gdy jeden z moich ludzi siedzi w Azkabanie. Dlatego tu rozpoczyna się wasza rola – w końcu odwrócił swój wzrok od chłopaka i spojrzał na młodego Malfoya oraz Snape’a. – Macie być jego wsparciem. Pomożecie mu również się do mnie dostać za każdym razem, gdy będę wzywał. Severusie, to samo tyczy się też tego młodego człowieka – wskazał na Draco. – Powierzam tych dwóch twojej opiece. Ufam tobie.

Mistrz Eliksirów skinął głową. To, że puszcza Złotego Chłopca oznacza, że będzie mógł z nim porozmawiać i dowiedzieć się wszystkiego, co go gnębi.

– Lucjuszu – Voldemort zwrócił się do drugiego mężczyzny. – Kazałem tobie przygotować na tę noc dodatkową sypialnię. Wierzę, że wypełniłeś moje polecenie? – Malfoy senior potwierdził skinieniem głowy. – Pan Potter zostanie więc u ciebie na dzisiejszą noc by uniknąć nieprzyjemności związanych z nagłym pojawieniem się wśród przyjaciół. Jutro ma stawić się na peronie numer 9 i ¾. Ufam że dopilnujesz tego, skoro twój syn również jedzie do Hogwartu.

Lucjusz Malfoy ponownie skinął głową, dając znać, że przyjął polecenia. Voldemort machnął więc ręką, odprawiając ich.

Cała czwórka ukłoniła się nisko, po czym opuściła pomieszczenie.

Szli w milczeniu przez korytarze oświetlone jedynie przez pochodnie, aż w końcu wyszli na ciemne podwórko. Zmrok zapadł już dawno. Nikt nie chciał się odezwać, lecz ktoś musiał to zrobić.

– Potter, złap się mnie – warknął Severus Snape. – Przeniesiemy się teraz do Malfoy’s Manor.

Chłopak bez żadnych zbędnych słów złapał swojego profesora za ramię. Chwilę później się deportowali.

Harry Potter zdołał przyzwyczaić się już do teleportacji. Na początku niosło to za sobą nieprzyjemne uczucie w żołądku, kilka razy zdarzyło mu się wymiotować. Teraz jednak równie dobrze mógł po prostu zrobić zwykły krok, nie różniło się to dla niego praktycznie niczym.

Aportowali się przed wielką, mosiężną bramą. Dalej, jak okiem sięgnąć, był jedynie wysoki mur. Nikt jednak nie zwracał na to wszystko uwagi.

Lucjusz Malfoy chwycił za klamkę i pociągnął ją w dół, otwierając tym samym wejście na teren posiadłości.

Znaleźli się w wielkich ogrodach, nic jednak nie dało się dostrzec przez panującą ciemność. Tej nocy nawet chmury przysłoniły księżyc, tak wiec jedynymi jasnymi punktami było kilka okien rezydencji znajdującej się przed nimi. Ruszyli szybkim tempem w tamtą stronę.

Gdy tylko zbliżyli się do drzwi wejściowych, te same się otworzyły, wyczuwając magię właściciela. Lucjusz Malfoy nie zawracał sobie głowy grzecznościami, jakimi było choćby zaproszenie do środka. Wszyscy weszli za nim i skierowali się do salonu, idąc za panem domu.

Mężczyzna zdjął z siebie szatę pozostając w mugolskich ubraniach i rzucił ją skrzatowi, który pojawił się znikąd. Usiadł na fotelu, patrząc na swoich gości.

Jego syn poszedł w ślady ojca, za to Snape i Potter jedynie zsunęli kaptury z głów.

– Gdzie jest pokój, w którym mam zatrzymać się na noc? – spytał Wybraniec. Nie chciał się odzywać, tym bardziej jednak nie chciał odpowiadać w tej chwili na pytania, które na pewno się pojawią. Jego głos, jak i oczy ciągle były puste, bez wyrazu. Takim wzrokiem patrzył na swego gospodarza.

Wbrew jego oczekiwaniom, jego słowa pozwoliły wybudzić się z zamyślenia. A pierwszy otrząsnął się Snape, który rzucił się na niego, popychając na ścianę i trzymając go mocno za ramiona, tak, że nie miał szans się uwolnić.

– Coś ty sobie wyobrażał, przeklęty dzieciaku?! – wykrzyknął. Był wkurwiony. Cholernie. Wszystkie uczucia, które ukrywał od ponad miesiąca, skumulowały się w nim właśnie w tej jednej chwili. A swoją złość chciał wyżyć na brunecie.

Chłopak jękną cicho, uderzając głową o ścianę. Zamroczyło go na sekundę, lecz szybko się otrząsnął.

– Co ci odwaliło, by przyłączyć się do Czarnego Pana?! Czy Złotemu Chłopcu w końcu odwaliło do reszty?! Nie było żadnych wiadomości w gazetach, to musiał znowu sobie zapewnić rozgłos?! Czy ty wiesz, kim jest Czarny Pan, do cholery?! Myślisz, że…

Umilkł, napotykając spojrzenie chłopaka. Sam nie wiedział, co w nim takiego było, że uczy szyło samego Mistrza Eliksirów. To na pewno nie były oczy osoby, którą znał przez pięć lat.

Cofnął się o krok, puszczając nastolatka.

– Snape, nie uważasz, że nie powinieneś tak mówić przy słudze Voldemorta? – warknął, chociaż jego głos ciągle był pusty. – Jeśli zamierzasz udawać szpiega Dumbledore’a i zwierzaczka Voldemorta, powinieneś się bardziej postarać. Każdy domyślny Śmierciożerca odkryłby twój mały sekrecik widząc, jak traktujesz kogoś za to, że przyłączył się do niego. Ja w każdej chwili mógłbym mu o tym powiedzieć. I uwierz, że w tym wypadku moje słowo byłoby dla niego bardziej wiarygodne.

Mistrz Eliksirów zamarł. Trójka Ślizgonów wpatrywała się z przerażeniem w Chłopca, Który Przeżył. Żaden z nich nie wierzył w to, co słyszy.

– To gdzie jest mój pokój? – ponownie spytał. Nikt nie zwracał uwagi na to, że niekulturalnie jest się tak zachowywać w czyimś domu.

– Potter – głos ponownie zabrał nauczyciel. – Pozwól się najpierw zbadać. Nie wyglądasz za dobrze.

– Ale dobrze się czuję – odpowiedział.

Malfoy senior zawołał skrzatkę, by zaprowadziła chłopaka do przygotowanego specjalnie dla niego pokoju. Ten odszedł ze stworzeniem, nie racząc reszty nawet spojrzeniem. Cała trójka odetchnęła dopiero wtedy, gdy za brunetem zamknęły się drzwi.

– Co to wszystko ma znaczyć? – spytał Draco. Był już zupełnie zmieszany. Nie dość, że tak nagle został wezwany przed oblicze Czarnego Pana by dołączyć w jego szeregi, to jeszcze okazało się, że ten… ten… bohater od siedmiu boleści, w którym tyle osób pokładało nadzieję, jest jednym z jego sługusów!

– Nie wiem, Draco, nie wiem… – westchnął Lucjusz. Sam nie wiedział, co myśleć. Zmienił strony. Naraził się Czarnemu Panu, pokładając nadzieję w tym dzieciaku, który teraz zajął jego miejsce u boku Voldemorta.

– To nie jest Potter, którego znam – kontynuował Ślizgon. – Tamten poświęcał się średnio pięć razy na dzień nawet za zdeptanego karalucha. A on… Merlinie… – umilkł. Nie był już w stanie nic powiedzieć. Przed oczami ponownie stanęło mu to, jak zakapturzona postać rzuciła Avadę w niemowlę. Albo Potter, z powodu zachcianki, w skulonego w kącie chłopaka. Przy tym wszystkim sam nie zwracał uwagi na to, że kogoś zabił. Teraz. Bo już niedługo świadomość tego miała w niego uderzyć całą mocą.

W pokoju zapanowała cisza, wszyscy zajęli się własnymi myślami. Nikt nie wiedział, co powiedzieć. To wszystko, co się działo, wydawało się dla nich jakimś sennym koszmarem.

Gdy drzwi otworzyły się, witając skrzata domowego, oczy wszystkich zwróciły się na to biedne stworzenie. Skrzatka wydawała się przerażona, rozejrzała się, po zebranych, jakby zastanawiając się, czy może coś powiedzieć.

– Czego chcesz? – warknął Lucjusz. Nie miał teraz ochoty na zadawanie się ze służbą.

– Pański gość, sir – odezwała się skrzatka, mnąc róg worka, który służył jej za ubranie. Te słowa zainteresowały wszystkich. W tej chwili w Malfoy’s Manor, oprócz nich, przebywała tylko jedna osoba. – Skrzeczka uważa, że natychmiast przydałby mu się medyk… – skuliła się w sobie, czekając na reakcję swego pana. Zdziwiła się jednak, nie słysząc krzyków.

– Czemu? – spytał Lucjusz spokojnym głosem.

– Ten chłopiec, sir, jest w bardzo złym stanie. Ledwo trzyma się na nogach. Jest wychudzony, a na całym ciele są rany i siniaki. Gdy tylko dotarł na górę, wymiotował, krzyczał, a potem chyba zemdlał, jak tylko znalazł się przy łóżku, sir. Skrzeczka przeprasza, że o tym mówi, ale Skrzeczka boi się, że jeśli coś złego stanie się w posiadłości jej pana, pan będzie miał kłopoty, sir.

Ukłoniła się nisko, tak, że czubek jej długiego nosa dotykał podłogi.

Trójka mężczyzn poderwała się z miejsca i ruszyła na górę. Nie biegli, bo i Malfoy’om, i Mistrzowi Eliksirów takie zachowanie nie przystoi. Szybki marsz można jednak było porównać do biegu.

Pierwszy do pomieszczenia wpadł najmłodszy z nich, Draco. Jednym ruchem różdżki sprawił, że kilka świec stojących na nowoczesnych meblach zapaliło się, oświetlając pomieszczenie słabym światłem. Podszedł od razu do łóżka, stojącego na środku ściany naprzeciw drzwi. Było ono wielkie, takie, na którym swobodnie mogłyby zmieścić się trzy dorosłe osoby, mając jeszcze miejsce dla siebie.

Za chłopakiem do pomieszczenia weszła pozostała dwójka, ze skrzatką depczącą po piętach swemu panu. Dołączyli do nastolatka, wpatrując się w postać na łóżku.

Prawdopodobnie nie była nawet w stanie się położyć jak człowiek, przykrywając się tą grubą, bordową kołdrą. Leżał za to na niej, jak gdyby stracił przytomność przy samym łóżku. Albo od razu wtedy, gdy tylko się na nim znalazł.

Pewnie jedyne, co zdążył zrobić, to się rozebrać. Był bowiem w samej bieliźnie. Dzięki temu można było zobaczyć stan, w jakim się teraz znajdował.

Skrzatka nie żartowała.

Z twarzą chłopaka mogli zapoznać się już wcześniej. Teraz wyglądała jednak jeszcze gorzej. Bledsza, niż gdy widzieli go na dole. Wymęczona, mogłaby być twarzą kilkudziesięcioletniego mężczyzny po przejściach. Worki pod oczami jeszcze bardziej się odznaczały, tak jak kilka mniejszych ranek oraz blizn. Za to ta, w kształcie błyskawicy, wyglądała, jakby ktoś właśnie namalował ją krwistoczerwonym markerem. W końcu nie była zasłonięta przez grzywkę, która razem z resztą włosów tworzyła wokół głowy chłopaka mroczną aureolę.

Wyglądał, jakby nie jadł cały ten czas, jaki znajdował się u Voldemorta. Chociaż Snape z dobrych źródeł wiedział, że głodówka mogła rozpocząć się wraz z rozpoczęciem wakacji i zamieszkaniem z wujostwem. To, jak ci mugole traktowali chłopaka nie było tajemnicą.

Prawdopodobnie wszystkie kości były dobrze widoczne, okryte jedynie cienką warstwą skóry. Wszędzie widniały rany i zadrapania – mniejsze lub większe, już prawie zaleczone, bądź takie, które powstały całkiem niedawno. Przy niektórych była jeszcze nawet zaschnięta krew, kilka wyglądały tak, jakby wdało się w nie zakażenie. Najgorsze były chyba te największe – robione prawdopodobnie specjalnie, nożem, podłużne, lub układające się w jakieś dziwne wzorki.

Duża część ciała miała nieprzyjemny fioletowy, zielony, bądź żółty kolor. Siniaki były prawie wszędzie. Nie tylko plamy, ale można by przyznać, że na podbrzuszu widnieje odcisk buta.

Na lewym ramieniu widniał Mroczny Znak, świecący żywymi kolorami, wyglądający tak, jakby wąż miał zaraz się poruszyć. Przynajmniej na rękach nie było tyle siniaków, chociaż były bardzo poranione. Najgorsze były jednak nadgarstki, na których widniało tyle cienkich pręg, które z daleka wyglądały jak jeden wielki strup. Jakby skóra została zerwana, a teraz się powoli regenerowała.

Mistrz Eliksirów miał dziwne wrażenie, że były to jedyne rany, które chłopak zrobił sobie sam.

Od chłopaka czuć było nieprzyjemny zapach wymiocin.

Draco Malfoy cofnął się kilka kroków, nie mogąc dłużej patrzeć na ten wrak człowieka, który był niegdyś Jedyną Nadzieją Świata. Nie wierzył że to ten sam Potter, którego nienawidził przez pięć lat, z którym tak często się kłócił, walczył…

Od samego widoku jak i zapachu zrobiło mu się niedobrze. Ostatkiem sił powstrzymał się, by nie pójść śladami Pottera i nie skończyć w łazience. Zrobił to tylko z myślą, że Malfoy’om nie przystoi.

– Draco, możesz iść do swojego pokoju – powiedział Lucjusz po kilku minutach wpatrywania się w bezwładne ciało na łóżku, przerywając ciszę. Nie musiał się nawet odwracać by wiedzieć, w jakim stanie znajduje się blondyn. – Z Severusem zajmiemy się Potterem.

Chłopak stał przez chwilę w miejscu, nie odzywając się. Miał wielką ochotę stąd wyjść. Szczególnie, że nie darzył bruneta żadnym pozytywnym uczuciem. Jednak to nie młody Gryfon wpłynął na to, co powiedział, a to, że nie chciał pokazywać żadnej słabości.

– Zostanę – oznajmił. Ojciec jedynie skinął głową.

– Skrzeczko, przynieś apteczkę, miskę z ciepłą wodą i kilka szmatek do przemycia chłopaka – głos zabrał Severus, zwracając się do skrzatki. Ta od razu deportowała się. Mężczyzna zwrócił się do swojego przyjaciela. – Skorzystam z twojego kominka. Wezmę od siebie potrzebne eliksiry.

– Proszek Fiuu jest w pudełeczku na gzymsie – oświadczył Lucjusz.

Snape machnięciem różdżki zapalił ogień w kominku, co sprawiło, że pokój był przy okazji jeszcze lepiej oświetlony. Dzięki temu postać leżąca na łóżku wyglądała jeszcze gorzej.

Podszedł do kominka, wyjął z pudełeczka garść proszku i wrzucił w ogień, wypowiadając swój adres. Wszedł do środka, płomień zabłysł zielonym światłem, aż w końcu mężczyzna zniknął.

Tę chwilę wybrała sobie skrzatka, by się aportować w pomieszczeniu z jeszcze innym skrzatem. Ona trzymała wielką miskę z parującą wodą oraz kilkoma szmatkami, za to jej towarzysz dźwigał niemałą walizkę. Postawili to przy łóżku, kłaniając się nisko, po czym zniknęli.

Lucjusz Malfoy nigdy nie spodziewałby się, że będzie pomagał temu sławnemu Harry’emu Potterowi. Nie sądził, że będzie kimś w rodzaju prywatnej pielęgniarki. Jednak sytuacja tego wymagała. Nie mogli zabrać chłopaka do Munga, gdyż to spowodowałoby wiele nieprzyjemnych pytań. Poza tym ludzie dowiedzieliby się o Mrocznym Znaku zdobiącym ramie bruneta.

Chociaż pochodził ze szlachetnej rodziny, wiedział, jak powinien się zachowywać w stosunku do tego chłopaka, by pomóc mu dojść do siebie. Ku jego zdziwieniu, Draco – pomimo początkowego osłabienia – teraz również sprawował się dobrze, wypełniając polecenia starszych. Ani razu nie wspomniał o tym, że jako osoba z wyższych sfer nie będzie się zniżać do poziomu prywatnej pielęgniarki.

Mężczyzna już od jakiegoś czasu zauważał zmiany zachodzące u jego syna. Nie były one jakieś wielkie, czy dobrze widoczne dla każdego. Tylko wprawne oko osoby, która dobrze go zna, mogło to dostrzec. Choćby to, ze nie wypowiadał się już z takim szacunkiem o Czarnym Panie – zresztą tak jak i sam Lucjusz. Oboje woleli unikać tego tematu. Nie wyciągał też tak często tematów mugoli czy szlam. Wcześniej mógł się rozwodzić godzinami na temat tego, że takie istoty nie powinny istnieć. Teraz jego wypowiedzi były raczej neutralne, chociaż ciągle nie był nastawiony do nich pozytywnie.

Chociaż jego syn nie rozmawiał z nim na temat przyłączenia do Czarnego Pana z tego, co widział po jego zachowaniu oraz z tego, co powiedział mu Severus, wiedział, że zrobił to raczej niechętnie – z przymusu. Zanim dostał wezwanie przed Jego oblicze nie wypowiadał się już tak negatywnie na temat przeciwników Voldemorta. Nawet na Złotego Chłopca nie latało już tyle epitetów, co niegdyś.

Zamierzał porozmawiać z Draco na temat tego by postąpił tak jak on i został szpiegiem Zakonu Feniksa. A jeśli nie szpiegiem, to chociaż by stanął po stronie tych dobrych. Zrobiłby to, gdyby nie wydarzenia z Potterem.

Przez pół nocy w ciszy, przerywanej jedynie krótkimi poleceniami, zajmowali się nieprzytomnym chłopakiem. Nikt nie zwracał uwagi na to, że następnego dnia Draco ma być o jedenastej na stacji Kings Cross. Że Severus musiał przygotować się do rozpoczęcia roku szkolnego.

Polewali poszczególne rany eliksirami, przemywali je, wcierali maści, wlewali do gardła przeróżne roztwory. W końcu uznając, że nic więcej nie są w stanie zrobić, po godzinie trzeciej rozeszli się do siebie, przykrywając wcześniej chłopaka. W końcu. Draco do pokoju obok – gdyż jego sypialnia była dokładnie za ścianą, Lucjusz do swojej, dwa piętra niżej, a Severus, zbyt zmęczony na cokolwiek, skorzystał z jednej dla gości.

Pomimo zmęczenia, młody Malfoy nie mógł nie wykonać wieczornych czynności, które zawsze robił przed snem. Można by pomyśleć, że teraz, po tak ciężkim dniu, padnie jak zabity. Jednak dopiero wtedy, gdy jego głowa znalazła się na miękkiej, zielonej poduszce, uświadomił sobie na trzeźwo wszystko, co się stało.

Nie mógł zasnąć. Myślał o Potterze. O tym, czemu przyłączył się do Czarnego Pana. Jego ojciec zapewnił go, że rano nie wypuszczą Złotego Chłopca bez zamienienia z nim kilku słów. Z tym jednak trzeba poczekać kilka godzin.

Myślał o tym, co teraz stanie się z nim samym. Z Draco. Jaka będzie jego rola? Co będzie musiał robić?

Myślał o tym, że zabił. Nigdy wcześniej nie myślał o tym, jak to jest – zabić. Kiedyś chciał należeć do sług Czarnego Pana. Rzucanie Zaklęcia Uśmiercającego wydawało się czymś zwyczajnym. Po prostu – mniej szlam i mugolaków. Ale teraz… Brzydził się siebie. Nie wierzył, jak mógł pozbawić życia dziecko. Brzydził się tego, że o tym zapomniał na te kilka godzin – chociaż to tylko ze względu na to, że tyle się zdarzyło. Ale i tak. Zabił. Powinien zawsze o tym pamiętać. O tym, że odebrał komuś życie.

Przewracał się z boku na bok, nie mogąc zmienić kierunku myśli od tej biednej dziewczynki, która stała się jego pierwszą ofiarą. Nie mógł znaleźć wygodnego miejsca.

Nagle usłyszał krzyk z sypialni obok. Sypialni, w której znajdował się Potter.

Witam na moim blogu, na którym umieszczać będę moje opowiadania yaoi (menxmen). To będą moje pierwsze opowiadania o takiej tematyce. Będą tu nie tylko opowiadania wymyślone w całości przeze mnie, ale i fanfiction. Dzisiaj ukaże się pierwszy rozdział mojego opowiadania pt.: „Błysk zielonego światła”. Będzie to na podstawie serii o Harry’m Potterze. Drarry.Napisane właśnie teraz, niebetowane.seria: Harry Potter
„Oczy koloru Avady”
01

Ostatnie dni nie były najlepsze dla Mistrza Eliksirów. A dzisiejszy wcale nie zapowiadał się lepiej. Nie zapowiadał się lepiej? Co za niedopowiedzenie. Od dzisiaj wszystko miało być jeszcze gorzej.

Czując ból w ramieniu, w miejscu, gdzie miał wytatuowany Mroczny Znak, wiedział, że nadszedł czas. Został wezwany przed oblicze Czarnego Pana razem z innymi Śmierciożercami. Właśnie tego się obawiał.

Dzisiejszego dnia miała odbyć się inicjacja nowych sług Czarnego Pana. Kilkoro nowych osób dołączy w Jego szeregi, by siać zamęt w Jego imieniu. Kolejne osoby z którymi przyjdzie im walczyć, gdy na końcu, w ostatecznej bitwie, przyzna się, po której tak naprawdę stoi stronie. Najgorsze jednak było to, że nie wszyscy byli tam z własnej woli. Na przykład jego chrześniak, Draco Malfoy.

Minęło tylko kilka miesięcy od czasu, gdy Lucjusz odwiedził Dumbledore’a w jego gabinecie, oferując swoją pomoc w walce z Voldemortem. Zmienił strony, stając się kolejnym szpiegiem Zakonu Feniksa. Nie wiadomo jednak, czy Czarny Pan coś podejrzewał, czy po prostu taka była jego zachcianka, ale oświadczył, że chce, by jego syn wziął udział w najbliższej inicjacji.

Lucjusz nie mógł się sprzeciwić swemu Panu. Przecież zawsze był dumny z tego, że mu służył. Jeszcze te kilka miesięcy wcześniej, zanim zmienił strony, chciał, by Draco stał się jednym z ludzi Voldemorta. Teraz jednak obawiał się o jego życie. Chłopak był za młody, by zostać szpiegiem. Jak i za młody na zabijanie, torturowanie, a być może, gdy wszystko potoczyłoby się źle, przebywanie w Azkabanie.

Sam nastolatek nie wiedział dokładnie, co się dzieje. Nie wiedział o tym, co zrobił jego ojciec, chociaż wiedział, że nie podziela już aż tak bardzo idei swojego Pana. W oczekiwaniu na zbliżający się początek roku szkolnego otrzymał informację o stawieniu się na spotkaniu Śmierciożerców oraz przygotowaniu się na inicjację.

Był szczerze zdziwiony. Wiedział, że Voldemort nie przyjmował w swoje szeregi dzieciaków, które nie ukończyły jeszcze szkoły, ze względu na to, że mogły zostać nakryte. A tu coś takiego.

Chociaż jeszcze niedawno byłby wniebowzięty, teraz się bał. Zawsze był pewny siebie, chyba każdy znał jego zdanie odnośnie nieczystokrwistych, szlam i mugoli. Jednak myśl, że takowych miał zabijać czy torturować, napawała go przerażeniem.

Ze swoich obaw nie zwierzał się jednak ojcu, a swojemu wujkowi, Severusowi Snape’owi. Nigdy nie czuł się jakoś specjalnie blisko z ojcem, panowały między nimi raczej chłodne relacje. To tym bardziej nie zachęcało go do zwierzeń. Za to Severus podzielał jego obawy. Chociaż tego po sobie nie pokazywał, martwił się o chrześniaka. Stał bezczynnie, nie mogąc nic zrobić. Mimo iż w tej chwili miał dużo na głowie, od czasu otrzymania informacji, zawsze znalazł chwilę dla nastolatka.

Snape chwycił się za ramię, sycząc cicho z bólu. Zwrócił tym uwagę zebranych.

– Severusie? – zagadnął Dumbledore,patrząc na niego uważnie znad swoich okularów-połówek. W jego oczach nie było wesołych ogników, jak to zawsze miało miejsce. Nie było ich od ponad czterech tygodni, gdy to jego pupilek, Chłopiec, Który Przeżył, zniknął.

– Wzywa mnie – oznajmił, zabierając rękę, gdy ból zmalał. Wszyscy zebrani wpatrywali się teraz w niego z uwagą. Wiedzieli, co ma nastąpić tego dnia i niezbyt im się podobało to, że niewinny chłopak ma stać się Śmierciożercą.

Niewinny chłopak, tak, pomyślał Mistrz Eliksirów. Jednak na co dzień i tak jest dla nich tylko Malfoyem, zwykłym Ślizgonem.

Trwało właśnie spotkanie członków Zakonu Feniksa. Ostatnio miały one miejsce praktycznie codziennie,gdyż wszyscy wariowali w związku ze zniknięciem Złotego Chłopca. Mieli nadzieję, że w czasie tych spotkań może dojdą do czegoś, bądź ktoś dowiedział się czegoś nowego.

– Cóż… – Dumbledore wydawał się zmęczony. – Idź, i tak nikt z nas nic nie wie. Może tam się czegoś dowiesz?

Kiwnął głową, żegnając się z nimi, po czym wyszedł z budynku. Gdy znalazł się na zewnątrz rozejrzał się uważnie, czy nikt na niego nie patrzy, po czym aportował się w miejsce, gdzie przebywał teraz Czarny Pan.

Dom, pod którym się znalazł, nie wyglądał na siedzibę najstraszniejszego czarnoksiężnika wszechczasów. Był to zwykły domek w jakiejś wiosce niedaleko Londynu. Miał nawet całkiem duży ogród, który prawdopodobnie wyglądał okazale, gdy mugole, którzy tam niegdyś mieszkali, mieli możliwość się nim zająć.

Wyjął z torby, którą miał ze sobą, pelerynę i założył ją, narzucając na głowę kaptur, po czym wszedł do środka.

Wnętrze zupełnie nie przypominało tego, co widać było na zewnątrz. Tu panowały ciemne kolory, a jedyne światło pochodziło ze znajdujących się na ścianach pochodni.

Mistrz Eliksirów ruszył w stronę miejsca, gdzie powinien znajdować się salon. Za sobą usłyszał odgłos otwieranych drzwi, co znaczyło, że przybywa nowa osoba.

Miał rację, w salonie byli już wszyscy zebrani, a kolejni właśnie tutaj się schodzili.

Pomieszczenie również utrzymywane było w ciemnych kolorach, tutaj jednak, o dziwo, źródłem światła był wielki żyrandol wiszący na środku sufitu. Przy ścianie naprzeciw wejścia stał duży, wygodny fotel, w którym siedział wygodnie Lord Voldemort. Z wyrazu jego twarzy nic niedało się odczytać. Wydawał się jednak zamyślony, wpatrując się gdzieś w przestrzeń.

Przed min, w półkolu, stali Śmierciożercy. Czasami pomiędzy nimi były większe przestrzenie, czekające na tych, którzy jeszcze nie zdążyli przybyć. Okrążali oni swego Pana szerokim łukiem. A w półkolu stało pięć osób. Jako jedyni nie mieli odpowiednich szat, były to zwykłe, mugolskie ubrania. Wśród nich Mistrz Eliksirów od razu rozpoznał swego siostrzeńca. Wydawał się przestraszony, zagubiony, zupełnie jak reszta. A przynajmniej ta, którą widać, bo jeden z ten piątki miał na sobie bluzę z kapturem, zakrywającą mu twarz. Zupełnie jak Śmierciożercom.

Snape stanął na swoim miejscu,czekając, aż wszyscy się zbiorą, a Czarny Pan przemówi. Wpatrywał się ciągle w grupkę pięciu osób, a szczególnie Draco. Interesował go też zakapturzony osobnik. Voldemort zawsze chciał, by kandydaci na Śmierciożerców byli widziani przez wszystkich, by każdy znał ich tożsamość. Tutaj jednak nie przejmował się tym.

Poza tym nie lubił, gdy ktoś się ukrywał. Chyba że miał na sobie szatę Śmierciożerców.

Z tego co zauważył, reszta popleczników Czarnego Pana również była nim zaintrygowana, szeptała bowiem między sobą.

Śmierciożercy zbierali się bardzo szybko. Nic dziwnego, nikt nie chciał narażać się swemu Panu. Więc już po kilku minutach od przybycia Snape’a wszystkie luki zostały zapełnione. Gdy tylko ostatnia osoba dołączyła do półkola, dopiero wtedy Lord Voldemort zwrócił uwagę na zebranych.

– Cieszę się, że zechcieliście tak szybko się pojawić – oznajmił niskim głosem, który przypominał syk węża. – Jak niektórzy z was dobrze wiedzą, a reszta zapewne zdołała się domyślić, dziś powitamy w naszych szeregach nowe osoby – jego wzrok spoczął na piątce stojącej na środku. Następne słowa skierowane były do nich. – Mam nadzieję że wiecie, komu chcecie służyć i znacie tego konsekwencje. Oczekuję od was bezwzględnego posłuszeństwa. Gdy zdecyduję się was przyjąć do grona swoich ludzi staniecie się moją własnością. Rozumiecie, prawda?

Nie oczekiwał odpowiedzi na to pytanie.

– Nott! Shackelbot! Wprowadzić ich! – rozkazał, podnosząc głos.

Wymienieni Śmierciożercy wyszli z pokoju, po chwili wracając do niego, wprowadzając do niego przestraszoną rodzinę. Kobieta z mężczyzną i trójką małych dzieci. Chłopczykiem, najwyżej siedmioletnim, tulącym swoją, może czteroletnią siostrę. Oboje płakali. Kobieta trzymała w rękach niemowlę.

– Proszę, zostawcie nas… – szlochała, popychana do przodu przez jedną z zakapturzonych postaci.

– Nie róbcie nic naszym dzieciom– błagał mężczyzna.

Piątka stanęła na środku, przy kandydatach na Śmierciożerców. Czwórka wpatrywała się w rodzinę, tylko zakapturzona postać ciągle skierowana była w stronę Voldemorta.

– To jest rodzina mugoli, która mieszkała w tym domu – oznajmił Czarny Pan. – Zajmują nam jednak teraz miejsce. Pozbądźcie się ich. Każdy po jednym. Zobaczymy, czy jesteście w stanie użyć Zaklęcia Uśmiercającego.

Rodzina zaczęła płakać, ze strachu nie byli w stanie ruszyć się z miejsca. Zresztą wiedzieli, że to nic nie da. Przytulili się do siebie, a rodzice błagali, by oszczędzić chociaż ich dzieci.

Niezakapturzeni za to spojrzeli po sobie. Żaden z nich jeszcze nigdy nikogo nie zabił, nie mówiąc już o użyciu tego zaklęcia, do którego działania nie wystarczy jedynie wyklepanie formułki.

– Avada Kedavra – zebrani usłyszeli cichy, lekko zachrypnięty głos, tak różny od krzyków i szlochów mugoli. Zobaczyli zakapturzoną postać z wyciągniętą różdżką skierowaną w stronę tej rodziny. Wcześniej zauważyli zielony promień godzący niemowlę, które przestało wydawać z siebie jakiekolwiek odgłosy. Nie poruszyło się więcej.

– Nieeee! – krzyczała kobieta, tuląc mocno do piersi ciało dziecka.

Śmierciożercy nie zwracali jednak na to uwagi. Do krzyków ofiar byli już przyzwyczajeni. Zazwyczaj kandydaci, jak i początkowi Śmierciożercy, unikali zabijania kobiet, a już szczególnie dzieci. Jeśli już mieli coś zrobić, to brali się za mężczyzn. Przynajmniej do czasu, aż nie opuściły ich resztki sumienia.

Jeszcze nikt z nich nie widział by ktokolwiek od razu brał się za niemowlę.

Spojrzeli na swojego Pana, na którego twarzy zakwitł szyderczy uśmiech.

– Radzę wam też zająć się resztą– powiedział. Mimo hałasu robionego przez pozostałą czwórkę jego słowa były bardzo dobrze słyszane.

Kobieta padła na kolana, wyjąc w głos. Mężczyzna uklęknął koło niej, tuląc ją. Obok nich chłopiec przytulał siostrę, jakby chciał ją bronić.

Kandydaci na Śmierciożerców otrząsnęli się z szoku. Każdy wybrał sobie po jednej osobie, Malfoyowi przypadła dziewczynka. Zakapturzona postać stała z boku, przyglądając się ich poczynaniom.

Nikomu z nich Zaklęcie Uśmiercające nie udało się za pierwszym razem. Za to każda próba powodowała bólu ofiar. Nie taki jak zaklęcie Cruciatusa,nie należał jednak również do łagodnych.

Pierwszy, po drugiej próbie, ojca rodziny zabił jakiś mężczyzna. Wybrał najłatwiejszą ofiarę, po której najmniej męczy sumienie. Pomijając to, że miał ją zamordować.

Zakapturzona postać przyglądała się reszcie. Jej wzrok w końcu spoczął na młodym Malfoyu, który powoli zaczął się denerwować. Najprawdopodobniej myślał, że wszystko polegało jedynie na wypowiedzeniu inkantacji zaklęcia.

Wiedział, albo raczej przeczuwał, co się stanie z tymi, którym się to nie uda. Korzystając więc z tego, że stoi blisko nastolatka, powiedział cicho:

– Nie myśl tylko o zaklęciu. Pomyśl o tym, że chcesz zabić tę osobę. Musisz chcieć tego z całego serca. Że chcesz, by była już trupem. I nic innego niech cię nie obchodzi.

Blondyn spojrzał zdezorientowany na osobę w bluzie. Głos, pomimo lekkiej chrypki i znacznego ściszenia wydawał mu się trochę znajomy.

Odwrócił się za siebie. Voldemort przyglądał się im uważnie. Im. Jemu i temu Nieznajomemu. Przełknął ślinę, po czym ponownie skierował się w stronę dziewczynki. Spróbował dostosować się do jego wskazówki.

Nie wiedział jednak, jak ma to zrobić. Nie chciał, by taka mała dziewczynka była martwa. Nie wiedział, jak ma chcieć jej śmierci. Nawet pomimo tego, że była mugolką.

Zacisnął oczy, skupiając się.

– Avada Kedavra! – wykrzyknął, a z jego różdżki w końcu uwolnił się zielony promień, godząc dziewczynkę prosto w klatkę piersiową. Jej usta zamarły, jakby w krzyku, mimo iż nie wydobył się z nich już żaden odgłos. Osunęłaby się na ziemię gdyby nie to, że ciasno spoczywała w ramionach brata.

Malfoy cofnął się kilka kroków, przerażony tym, co właśnie zrobił. Popatrzył przerażony na swoją różdżkę.

Nikt nie był w stanie zauważyć, że ironiczny uśmieszek Voldemorta jeszcze odrobinę się poszerzył.

Mężczyzna poczekał jeszcze minutę. W końcu, gdy tylko jedna osoba nie była w stanie rzucić Zaklęcia Uśmiercającego na swoją ofiarę, którą był przerażony chłopiec, zirytował się. Sam podniósł różdżkę, zabijając mężczyznę.

– Nie będę czekał wieczność – warknął. Popatrzył na pozostałą czwórkę. – Pokażcie mi teraz, jak bardzo chcecie należeć do mnie. Nie będę przyjmował do swego grona wszystkich, jedynie wybranych. Żadnych szumowin.

Trójka niezakapturzonych popatrzyła na siebie, nie wiedząc, co robić. Nie było żadnego określonego rozkazu. Za to zakapturzona postać nie wahała się ani chwilę.

– Avada Kedavra – powiedziała drugi raz tego dnia, kierując różdżką w stronę mężczyzny, który wcześniej zabił matkę rodziny. Ugodził go zielony promień, po czym osunął się bezwładnie na ziemię.

Voldemort ponownie się uśmiechnął widząc poczynania tej postaci. Nie był to jednak przyjemny uśmiech. Bardziej taki, od którego przechodziły ciarki po plecach. I kilku Śmierciożercom rzeczywiście przeszły.

Pozostała dwójka zauważyła, co musi zrobić. Skierowali na siebie różdżki, przyglądając się uważnie przeciwnikowi. Żaden z nich nie chciał być tym pokonanym.

Zaczęli krążyć wokół siebie,gotowi do zrobienia uniku. Trwało to dłuższą chwilę, przerywszy wyłamał się z tego mężczyzna.

– Avada Kedavra! – wykrzyknął, celując w nastolatka.

Blondyn w ostatniej chwili zrobił unik, a zaklęcie ugodziło w ścianę za nim. Posypał się tynk. W oczach chłopaka widniało przerażenie.

– Avada Kedavra! – powtórzył mężczyzna, jednak znowu nie trafił Malfoya. Nie zauważył jednak tego, że za Draco stał Voldemort. Zaklęcie poleciało wprost na czarnoksiężnika. W ostatniej jednak chwili stanęła przed nim zakapturzona postać, wyciągając różdżkę i również wypowiadając formułkę tego Zaklęcia Niewybaczalnego.

Promienie trafiły w siebie kilka centymetrów przed różdżką zakapturzonego. Była to walka na siłę w nie włożoną, miał wygrać mocniejszy czar. Oba rozbłysły mocniejszą zielenią, po czym promień mężczyzny znikł, za to sam został trafiony drugim.

Blondwłosy nastolatek spojrzał przerażony w miejsce, gdzie padło bezwładne ciało tego mężczyzny.

– Dziękuję ci, mój drogi – powiedział Voldemort z wielkim, nieprzyjemnym uśmiechem na ustach. Położył swoją dłoń na ramię zakapturzonej osoby. Zwrócił się do wciąż przerażonego blondyna. – Uznajmy, że zaliczyłeś. W końcu żyjesz – wzruszył ramionami i powrócił na swoje miejsce na fotelu przy ścianie.

Teraz nikt nie zwracał uwagi na bezwładne ciała, czy też skulonego na podłodze chłopca, cicho płaczącego. Oczy wszystkich skupione były ponownie na Voldemorcie.

– Zostajecie przyjęci do mojego grona. Oboje wiecie co się z tym wiąże, oraz jakie są wasze obowiązki. Podejdźcie i uklęknijcie, odkryjcie też wasze ramię, bym mógł was oznaczyć.

Oboje ruszyli w stronę fotela. Można teraz było zauważyć, że Malfoy i zakapturzona postać byli mniej więcej tego samego wzrostu. Co najwyżej blondyn miał kilka centymetrów więcej.

Uklęknęli przed fotelem.

Draco miał zwykły T-shirt,dlatego nie musiał męczyć się z rękawem. W przeciwieństwie do drugiego. Ten podciągnął rękaw najwyżej jak mógł, eksponując swoje chude ramię. Nastolatek zauważył na nim liczne razy, zadrapania i siniaki. Czarny Pan jednak nie zwracał na to uwagi.

Pochylił się, przykładając różdżkę do ramienia Malfoya. Ten od razu zaczął krzyczeć z bólu, czując się, jakby ktoś przyłożył mu do ręki rozżarzone żelazo. Najpierw jeden mały punkcik, lecz ból rozchodził się w miarę, jak rozrastał się tatuaż.

Czegoś tak potwornego jeszcze chyba nigdy nie czuł. Niezmiernie mu ulżyło, gdy czarodziej zabrał swoją różdżkę, a ten ledwo utrzymał się w pionie.

– Przyjmuję cię w moje szeregi. Od dziś jesteś jednym ze Śmierciożerców, Draco Malfoyu.

Po tych słowach skierował się do drugiej osoby. Na jego twarzy ponownie znalazł się ten okropny uśmieszek, pełny niezrozumiałej innym pewności siebie, samozadowolenia, ironii. Nikt nie wiedział, czemu jego oblicze tak nagle się zmieniło.

Przyłożył różdżkę do ramienia zakapturzonej postaci. Ta wydawała się wytrzymywać się kilka sekund, po czym również zaczęła krzyczeć z bólu.

Na jego ramieniu rozrastał się powoli Mroczny Znak.

Voldemort zabrał różdżkę, patrząc, jak osoba przed nim ledwo trzyma się w pozycji klęczącej. Spojrzał na Znak z zadowoleniem. Jego uśmiech jeszcze się poszerzył, gdy mówił:

– Przyjmuję cię w moje szeregi. Od dziś jesteś jednym ze Śmierciożerców, Harry Potterze.

W pomieszczeniu zaległa cisza.

Zapraszam do komentowania (również przez e-mail) na nowym blogu.
Tutaj wyłączam możliwość komentowania.

Dziękuję.